Poniedziałek, 14 grudnia 2009
Strona 2 z 3
Korozja galwaniczna powstaje, gdy łączy się materiały o dużej różnicy potencjałów (przekraczającej co najmniej 50 mV) w środowisku korozyjnym (woda plus tlen). Największe zagrożenie jakie może mieć korozja galwaniczna występuje przede wszystkim w środowisku dużego nasolenia (w pobliżu wody morskiej). Łączenie ze sobą materiałów o różnym potencjale powoduje, że jeden metal staje się anodą, a drugi katodą. Jest to doskonała przyczyna do tego, by móc zapobiec w jakiś sposób powstania korozji. Należy tak dobrać materiał ze stalą nierdzewną, żeby metal stanowiący katodę w ogniwie galwanicznym miał małą powierzchnię, a metal anody dużą. Dzięki takiemu doborowi materiału efekt korozyjny będzie miał oddziaływanie na dużej powierzchni i w ten sposób zmniejszy jej siłę w punkcie (działa identyczny mechanizm jak stąpanie po cienkim lodzie – gdy położymy się całym ciałem na lodzie, wtedy występuje większa szansa na to, że lód się nie załamie). Takie oddziaływanie na siebie dwóch materiałów powoduje, że w przypadku połączeń dwóch różnych materiałów, to właśnie drobne elementy (wkręty, śruby, nakrętki, spawy) powinny być wykonane z bardziej szlachetnego materiału (w tym przypadku ze stali nierdzewnej).
Jest więc odwrotnie niż w przytoczonych powyżej dwóch anegdotach, gdzie drobne elementy dobierano z mniej szlachetnego materiału (w tamtych przypadkach chodziło o stal ocynkowaną w stosunku do stali nierdzewnej) – co prawdopodobnie powodowało możliwość wystąpienia korozji w okresie nawet poniżej 1 roku działania. W tabeli poniżej przedstawiono potencjał podstawowych materiałów. Jak łatwo zauważyć połączenie stali węglowej (nawet ocynkowanej) ze stalą nierdzewną powoduje w każdym wypadku duże prawdopodobieństwo wystąpienia korozji (bardzo duża różnica potencjałów). Podobnie rzecz ma miejsce w drugim najczęściej występującym połączeniu stali nierdzewnej z aluminium.
Strony Poprzednia 1 2 3 Następna
