Czwartek, 04 marca 2010
Strona 3 z 6
Korozja wżerowa
Stale odporne na korozję zawdzięczają swą odporność warstwie tlenków wytworzonych na jej powierzchni w procesie tzw. pasywacji. Gdy warstwa ta z pewnych powodów zostaje zniszczona, mogą zachodzić na powierzchni stali procesy korozyjne. Jednym z przykładów może być korozja wżerowa (ryc. 2). Jest ona formą zlokalizowanego ataku środowiska, w wyniku którego w materiale powstają lokalne ubytki – wżery. Spowodowana jest ona działaniem ogniw galwanicznych tworzących się pomiędzy spasywowaną powierzchnią stali a leżącymi na niej wyraźnie zlokalizowanymi strefami bez pasywacji. Do przebiegu korozji wżerowej konieczny jest tlen lub substancje utleniające w katodowej strefie ogniwa (spasywowanej). W wypadku ich braku katodowe strefy polaryzują się i ogniwo przestaje pracować.
Zapoczątkowanie wżeru następuje najczęściej w:
miejscach uskoków dyslokacyjnych
miejscach o innym niż przeciętny składzie chemicznym, na granicach ziaren
w miejscach mechanicznie uszkodzonej powierzchni pasywnej
Ocena jakościowa skutków tego rodzaju korozji jest trudna, ponieważ przy nieznacznym ubytku masy uszko-dzenia mogą być bardzo poważne. Przyjęto, że pewnymi wyznacznikami mogą być średnia liczba wżerów na jednostkę powierzchni i ich największa głębokość.
Strony Poprzednia 1 2 3 4 5 6 Następna
